Coronavirus: για ποια ασφάλεια μιλάνε οι κυβερνήσεις;

A militarized police force, a disastrous "war" on drugs, private prisons, and unequal application of laws and punishments are all part of the systemic ruin that is the U.S. criminal justice system, writes Jeffrey Cavanaugh. (Photo Norbert Schiller/Mint Press)

Read Time3 Minute, 48 Second

Μετάφραση Google

Στην Ιταλία και στον υπόλοιπο κόσμο οι περιορισμοί των ελευθεριών στο κύμα του πανικού των κοροναϊών πολλαπλασιάζονται. Είναι εξαιρετικά και προσωρινά μέτρα ή υπάρχει κάτι άλλο;


Κατά τη διάρκεια του Μαρτίου, ο πρωθυπουργός Giuseppe Conte εξέδωσε το DPCM που ονομάζεται “iorestoacasa”. Το διάταγμα ορίζει τους περιορισμούς στις μετακινήσεις εντός της ιταλικής επικράτειας που δίνουν την ευκαιρία να μετακομίζετε μόνο για εργασία, να ψωνίζετε σε σούπερ μάρκετ, να λαμβάνετε ιατρική περίθαλψη, να βοηθάτε τα άτομα με αναπηρίες ή όσους έχουν σοβαρές ανάγκες.

Οι κυρώσεις για όσους παραβιάζουν τον περιορισμό των μετακινήσεων για μη εμφανείς λόγους κυμαίνονται από εκατοντάδες ευρώ σε πρόστιμα σε υψηλότερες ποινικές ποινές. Είναι σαφές ότι η ανάγκη εφαρμογής μέτρων κοινωνικής απομάκρυνσης για να περιοριστεί η εξάπλωση της επιδημίας δεν έγινε μόνο στην Ιταλία, το πέρασμα για την εφαρμογή αυταρχικών πολιτικών ελιγμών, καθώς και για μια ανησυχητική αύξηση στρατιωτικό επίπεδο των πόλεων. Στο γενικό πλαίσιο του περιορισμού των ατομικών ελευθεριών προστίθεται ο ισχυρός περιορισμός του δικαιώματος απεργίας και διαμαρτυρίας με πρόστιμα που έγιναν βαθμιαία μεγαλύτερα για συγκεντρώσεις (ακόμη και με την παρουσία συσκευών κατά της μόλυνσης και της κοινωνικής απομόνωσης), ιδίως σε ορισμένους τομείς.

Η περίπτωση της Ουγγαρίας είναι ένα ιδιαίτερα επιθετικό παράδειγμα του qeullo που μπορεί να φέρει μια λογική ασφαλείας που προωθήθηκε στην περίσσεια τους χρησιμοποιώντας το coronavirus ως δικαιολογία: το κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της παράδοσης των πλήρων εξουσιών στον πρωθυπουργό Viktor Orban, επικεφαλής της ξενοφοβικής δεξιάς και εθνικιστικής, επομένως όλη τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία στα χέρια του. Τώρα ο Orban έχει στην πραγματικότητα την εξουσία να θεσπίζει νόμους, να αναστέλλει ή να αναστέλλει τους υπάρχοντες νόμους, να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε μορφή καταστολής για να ελέγχει, για παράδειγμα, την εργατική τάξη και την ελευθερία του Τύπου στη χώρα.

Ακόμη και στη Σλοβενία, ο Janez Jansa, επικεφαλής του ακροδεξιού κυβερνώντος κόμματος, ανέλαβε εξαιρετικές αρμοδιότητες με παρόμοιο τρόπο, δικαιολογώντας το τι είναι στην ουσία ένα πραξικόπημα με τη δικαιολογία της διαχείρισης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης Εξάλειψε το δημόσιο υγειονομικό ίδρυμα που ήταν επιφορτισμένο με την πρόληψη της λοίμωξης, αντικαθιστώντας το με μια μονάδα κρίσης της υγείας, υπό την άμεση εντολή του, και αντικατέστησε αμέσως τους ηγέτες των Ενόπλων Δυνάμεων, της Ασφάλειας, της Άμυνας και των μυστικών υπηρεσιών , παραμένοντας στην καταπιεστική και δικτατορική γραμμή της Ουγγαρίας .

Τα κράτη της Λατινικής Αμερικής δεν είναι λιγότερο, όπου η κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία έχει μετατραπεί σε εξαιρετική δικαιολογία για την εντατικοποίηση του επιπέδου ελέγχου στους δρόμους. Σε αυτό που ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα κύρια σενάρια ταξικής πάλης τον περασμένο χρόνο, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία αξιοποιείται με στόχο την αποκατάσταση της τάξης. Η στρατιωτικοποίηση των πόλεων με υπηρεσίες επιβολής του νόμου που είναι εξουσιοδοτημένες να πυροβολούν όταν είναι απαραίτητο δεν είναι προφανώς ένα έγκυρο εργαλείο κατά της εξάπλωσης της επιδημίας αλλά μια σαφής πράξη τρομοκρατίας εναντίον του πληθυσμού.

Σε όλο τον κόσμο, το κλίμα ελέγχου και της τρομοκρατίας που προκαλείται από το φόβο της μπουρζουαζίας να μην μπορεί να επανέλθει στο φυσιολογικό, τροφοδοτεί ένα γενικευμένο ατομικιστικό συναίσθημα που αντιτίθεται στα πολλά δίκτυα αλληλεγγύης που γεννιούνται για να αντιμετωπίσουν την κρίση, της εταιρείας αυτής. Ο κίνδυνος, συνεπώς, είναι ότι στο τέλος όλων, καταλήγουμε στην εξομάλυνση της στρατιωτικοποίησης των δρόμων και στην εσωτερικοποίηση αυτής της ανάγκης ελέγχου.

Σε όλη αυτή τη μόλυνση στην Ιταλία, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, έχει επεκταθεί εκθετικά και συνεχίζει να διεκδικεί εκατοντάδες θύματα την ημέρα. Όπως αναφέρθηκε από το προσωπικό του νοσοκομείου, αλλά και από την ίδια την κυβέρνηση, δεν υπάρχουν κρεβάτια στην εντατική φροντίδα για να αντιμετωπιστεί η επιδημία και οι αναπνευστήρες των πνευμόνων είναι εξαιρετικά λίγοι σε σχέση με τις τρέχουσες ανάγκες. Αυτό οφείλεται στα εκατομμύρια των περικοπών στη δημόσια υγεία. Η αντίδραση των καπιταλιστικών κρατών σε αυτή την κρίση της υγείας, αντί να επενδύει πόρους σε σοβαρά μειωμένη δημόσια υγεία, επικεντρώθηκε κυρίως στην καταστολή και τη χρήση κατανοητού φόβου από τον πληθυσμό για τον περιορισμό των προσωπικών και συλλογικών ελευθεριών.

Ο λόγος; Είναι εύκολα κατανοητό ότι αυτού του είδους τα μέτρα, με την προσέγγιση της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της γενικευμένης φτώχειας και της κοινωνικής αστάθειας, πηγαίνουν από το να είναι “εξαιρετικά μέτρα” ως ένα θεμελιώδες εργαλείο για την καταστολή των εκδηλώσεων αγώνα που θα μπορούσαν ακολουθούν.

Προς το παρόν, η ένδειξη ότι μπορούμε να αντλήσουμε από αυτήν είναι ότι στο καπιταλιστικό σύστημα ο έλεγχος της κοινωνίας θεωρείται πιο σημαντικός από την εξασφάλιση της υγείας χιλιάδων ανθρώπων και τώρα όλοι πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε: θα μας δώσουν πίσω τις ελευθερίες που μας έχουν πάρει με το φόβο της πανδημίας; Και αν όχι, πώς πρέπει να οργανώσουμε τον εαυτό μας για να πάρουμε πίσω αυτές τις ελευθερίες;

Πηγή : www.lavocedellelotte.it

0 0
Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleppy
Sleppy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Copyright © All rights reserved.